Chorwacja – a może tak zamieszkać w pałacu?

I to jest pałac?

O czym myślimy, kiedy wyobrażamy sobie pałac? Zapewne oczami wyobraźni widzimy już nietuzinkowy podjazd dla powozów, złocone klamki czy piękny park wokół z bażantami. Do tego wszystkiego czworaki dla służby, stajnie pełne wspaniałych ogierów, a gdzieś w oddali – szemrzący wodospad. A tymczasem…

Stając na nabrzeżu w Splicie widzimy szare ściany, z rzadka poprzecinane liniami balkonów czy upiększone doniczkami. I to ma być pałac? Wejście też nie z tych paradnych, okazałych, bowiem z Nabrzeża Chorwackiego Odrodzenia Narodowego do pałacu Dioklecjana wchodzi się przez… podziemia. Ale wystarczy tylko przekroczyć ich próg, aby zdać sobie sprawę, że nie są to zwykłe piwnice. Już pierwsze kroki w podziemiach udowadniają, że pałac był rezydencją przez wielkie „R”. Pałac, który zbudował tu Dioklecjan to kompleks budynków o boku długości ponad 300 metrów. Dawne pałacowe korytarze stały się dziś ulicami tego „wewnętrznego miasta” lub, jak mawiają czasem Chorwaci, „Splitu w Splicie”. A już same piwnice, przez które właśnie weszliśmy do środka, to dziś niemały targ z pamiątkami i przekąskami dla gości. Smacznego!

Tajemnicze wnętrze

W środku, natomiast, czeka na nas wiele niespodzianek! Już po jakiś 100 metrach odnajdujemy sfinksa z czarnego granitu; nie byłoby w tym nic dziwnego, ale jesteśmy przecież w chorwackiej Dalmacji, a nie w Egipcie. Liczący sobie ponad 3,5 tysiąca lat sfinks strzeże wejścia do katedry św. Duje, zwanego po polsku Domnianem. To biskup Splitu (wówczas Solony), zamęczony przez krwawego cesarza Dioklecjana ponad 1700 lat temu. Co ciekawe, biskup-męczennik spoczywa w miejscu, które zostało zbudowane jako… mauzoleum jego oprawcy, a katedrą stało się dopiero 500 lat po śmierci cesarza.