Portugalskie Betlejem, ciastka i odkrywcy

Spacer po Lizbonie czas zacząć

Niewielki, żółty i z pozoru powolny tramwaj gnał ulicami Lizbony wioząc mnie na zachód. Kto by się po tym maleństwie, liczącym sobie kilkadziesiąt wiosen, spodziewał się takiej prędkości? Gdzieś pomiędzy budynkami po lewej mignął mi dwukrotnie most, przypominający jak żywo Golden Gate wprost z San Francisco. I wreszcie szarpnęła maszyna po szynach, wyhamowała (jednak!) i już byłem w Belem. A więc portugalskie Betlejem. Czy tak samo, jak swój palestyński oryginał będzie motywem, aby wybrać się na pielgrzymkę do Lizbony?

Niezwykły klasztor

Tuż za przystankiem i niewielkim skrzyżowaniem strzelały w niebo wieże klasztoru Hieronimitów. O monastyrze mówi się, że został zbudowany na pieprzu. Bynajmniej nie dosłownie! Chodzi o to, że twórca klasztoru, król Manuel I, zwany Szczęśliwym, dorobił się właśnie na sprowadzaniu do Europy pieprzu i innych przypraw. Na murach świątyni, na jej fasadach czy kolumnach widać niejeden motyw żeglarski: kotwice, cumy, fale, koralowce i morskie stworzenia: zarówno te istniejące, jak też i te, które po prostu wyobrażali sobie XVI-wieczni marynarze. Przepych dekoracji najbardziej widać w portalu, którym wchodzę do wnętrza, tym od strony rzeki. Otaczają go zewsząd kamienne figury, tworzące piramidę, na szczycie której umieszczono krzyż Zakonu Chrystusowego.

Wnętrze klasztoru, po którym krążą liczne wycieczki przybywające do Portugalii, kryje w sobie nagrobek znanego podróżnika Vasco da Gamy oraz sarkofag wybitnego poety Luisa Camoesa. Sam wieszcz, zmarły w ubóstwie, jest pochowany w zbiorowym grobie dla biedoty. Koniecznie trzeba rozejrzeć się po bogatym wnętrzu klasztoru: ośmiokątne kolumny oplecione winną latoroślą z kamienia, stwory morskie ze świata żeglarskich wyobrażeń (zapewne wzmacnianych rozmaitymi trunkami) czy też wachlarzowate sklepienie przypominające liście palmy.