Camino

SPRAWDŹ NASZE PIELGRZYMKI DO HISZPANII

Chcesz przejść szlak św. Jakuba? Kliknij w zdjęcie i zobacz terminy ????

Camino – pieszo lub rowerem

trasy: francuska, portugalska

Słów parę o Santiago

Z czym kojarzy nam się Hiszpania? Palące słońce, spokojnie pracujący mieszkańcy, korrida, paella, niewielkie białe domy wśród wysokich palm. I tym wszystkimi Santiago de Compostela… nie jest! Galicja, której stolicą jest właśnie miasto św. Jakuba to miejsce o klimacie wręcz angielskim. A o tym, że jesteśmy w Iberii przypominają chyba tylko napisy w języku hiszpańskim. No dobrze, również kilka palm. Ale pomimo to właśnie Santiago jest dla wielu głównym motywem ich pielgrzymki do Hiszpanii.

Samo miasto liczy sobie nieco ponad 1200 lat. Jest jednym z niewielu miejsc w Hiszpanii, którym Maurowie, muzułmanie, władali zaledwie trzy dekady. Zapewne właśnie dlatego krótko po ich wypędzeniu, w 813 roku odkryto grób św. Jakuba, a jego imię – po łacinie “Sant Iago” – dało nazwę miastu. Drugi człon nazwy, Compostela, również pochodzi od łacińskiego “campus stellae” – pole gwiazd. Wg tradycji, podczas poszukiwań grobu Świętego, na wzgórze, na którym dziś stoi katedra, spadł właśnie deszcz gwiazd. Co więcej, Jakub Apostoł chyba przysporzył Santiago i regionowi bodaj najwięcej dochodów w dziejach. Dał mu też sławę na cały ówczesny chrześcijański świat. Do Santiago de Compostela, które było wówczas jednym z trzech głównych celów średniowiecznego pątnictwa (obok Jerozolimy i Rzymu), wyruszali (wtedy niemal wyłącznie pieszo) ludzie wszystkich stanów i ze wszystkich odłamów chrześcijaństwa.

Wspaniała katedra

Wszyscy oni docierali do Santiago, często po wielu miesiącach wędrówki, którego sercem była i jest katedra zbudowana nad grobem św. Jakuba Starszego Apostoła. Budowa świątyni trwała, oczywiście z przerwami, niemal 800 lat. Ale już w trakcie prac budowlanych zmieniał się statut kościoła. Zaraz po rozpoczęciu robót, w 1075 roku, nadano mu statut katedry, ćwierć wieku później podniesiono go do rangi archikatedry, a pod koniec XV wieku założono przy niej uniwersytet.

Najbardziej znanym motywem z Santiago jest z pewnością jej fasada zachodnia, Fasada Placu Seminaryjnego z dwiema wysokimi na 76 metrów wieżami. Na ich zwieńczeniach znajdziemy figury rodziców Apostoła Jakuba – Marii i Zebedeusza. Sam Jakub jest przedstawiony wraz ze swoimi uczniami na środku fasady. Cztery monumentalne rzędy schodów prowadzą do wnętrza, które – w przeciwieństwie do fasady – zachowało w większości dawny, romański charakter. Jednak część uczestników niejednej pielgrzymki do Santiago dostaje się do środka świątyni nie przez wspomnianą wyżej fasadę zachodnią, ale przez Bramę Chwały – Portico de la Gloria. Pomimo to to właśnie zachodnia fasada świątyni została uwieczniona na hiszpańskich eurocentach.

Tradycja kadzenia

Jednak tym, co przyciąga turystów i pielgrzymów jest Botafumeiro, co po galicyjsku oznacza „kopcący” lub „wydzielający dym”. Tradycja kadzenia swoje źródło ma w Biblii. I mimo że znana jest od dawien dawna, to na popularności zyskała przez Santiago. Choć współczesna kadzielnica ma niespełna 170 lat, to źródła pisane mówią o ok. 1300 roku, ale tradycja cofa początek kadzielnicy do XI wieku. I to nie byle jakiej – to bowiem najcięższa i największa kadzielnica na świecie: ma ok. 1,60 metra wysokości i waży 80 kg, a do jej rozpalenia potrzeba ok. 40 kg węgla drzewnego i kadzidła. A skąd taka ogromna kadzielnica akurat tu? Cóż, trzeba sobie uzmysłowić, że pątnicy, dochodzący tutaj pieszo w średniowieczu, a więc w epoce bez mydła, często po miesiącach wędrówki, nie zawsze (delikatnie mówiąc) emanowali świeżością. A w katedrze takich pielgrzymów były setki, a czasem tysiące.

No, wystarczy chyba tego podziwiania kadzielnicy, choćby i największej. Czas zejść do podziemi, do grobu Świętego. Ale to już temat na osobną opowieść.